ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΘΕΑ ΙΔΟΥ... ΙΔΟΥ...

8/12: Νεοπλατωνισμός. Το πρώτο που δημιουγείται από το Εν είναι ο Νους, ο οποίος είναι ταυτόχρονα νοητό, νόηση και νοητικό ή νοερόν (αντικείμενο, ενέργεια και υποκείμενο της νόησης ή, κατά έναν άλλο διαχωρισμό, Ένα Ον-Ουσία, ζωή και καθαυτό νους).

Μέσα σε αυτόν εντάσσεται ο κόσμος των πλατωνικών Ιδεών ή Ειδών. Οι Ιδέες αυτές αποτελούν τα όντως όντα, τις αληθινές ουσίες, τα νοητά πρότυπα-υποδείγματα με βάση τα οποία διαμορφώνονται τα κατώτερα όντα ως εικόνες τους και τα οποία δίνουν στα υλικά σώματα λόγον, δηλαδή προσδιορισμό. (Ο λόγος αυτός έχει στωική προέλευση και ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την ουσία και τις ιδέες, δηλώνοντας την δύναμη που δίνει μορφή στην ύλη και τα κατώτερα όντα ως λογική, και η οποία ενυπάρχει και στον άνθρωπο, δίνοντάς του την ικανότητα να γνωρίζει τον κόσμο που διέπεται από αυτή την λογική).

Από τον Νου προέρχεται ο κόσμος της Ψυχής, τόσο της καθολικής-κοσμικής, όσο και των επί μέρους ψυχών, που επιδέχονται την συμμετοχή της ύλης και βρίσκονται ενωμένες με αυτή στα εδώ υλικά έμψυχα σώματα. Τελευταία δημιουργία είναι η Ύλη, ο υλικός κόσμος, ο οποίος χαρακτηρίζεται από έλλειψη οντότητας και αληθινής ουσίας-ύπαρξης, αφού είναι αρκετά απομακρυσμένος από το Εν Ον, όπου βρίσκεται η αληθινή ουσία και ύπαρξη. Επειδή ευρίσκεται πολύ πιο μακριά από το Εν χαρακτηρίζεται από ποικιλομορφία και το κακό εισδύει με την μορφή της έλλειψης του Ενός-Αγαθού. (Ελλειψη του Ενός- Όντως Όντος δεν σημαίνει και απουσία του).

Το Εν, ο Νους και η Ψυχή αποτελούν την κορυφαία τριάδα του κόσμου, ενώ η Ύλη αποτελεί την κατωτάτην υπόσταση. Κάθε ον, δηλαδή, ενυπάρχει κατ΄ αιτίαν στις προηγούμενές του βαθμίδες, κατ΄ ουσίαν στη δική του βαθμίδα, και κατά μέθεξη στα κατώτερά του. Κάθε βαθμίδα προοδεύει προς τις κατώτερες υποστάσεις, αλλά ταυτόχρονα επιστρέφει προς την προηγούμενή της μέσα στη οποία εμπεριέχεται και βρίσκεται εδραιομένη, σταθεροποιημένη και τελειοποιημένη. Έτσι ολόκληρο το σύμπαν χαρακτηρίζεται τόσο από την καθοδική, όσο και από την ανοδική πρόοδο.

Σύμφωνα με τον Πρόκλο διαπιστώνουμε τρία στάδια στην οντολογική πορεί της προόδου και των υποβαθμίσεων: τη μονή (τη σταθερότητα, την εδραίωση μέσα στις ανώτερες ενιαίες υποστάσεις και τη διατήρηση της ανάλογης στη κάθε βαθμίδα ενότητας), την πρόοδο και δημιουργία των μερικών οντοτήτων, και την επιστροφή στην αρχή, με την οποία κλείνει ο κύκλος της προόδου και της δημιουργίας. Το όντα με αυτή την επιστροφή λαμβάνουν πέρας και τελειοποιούνται και έτσι διασφαλίζεται η διαλεκτική ενότητα του σύμπαντος.

Από τον Νου προέρχεται ο κόσμος της Ψυχής, τόσο της καθολικής-κοσμικής, όσο και των επί μέρους ψυχών, που επιδέχονται την συμμετοχή της ύλης και βρίσκονται ενωμένες με αυτή στα εδώ υλικά έμψυχα σώματα. Τελευταία δημιουργία είναι η Ύλη, ο υλικός κόσμος, ο οποίος χαρακτηρίζεται από έλλειψη οντότητας και αληθινής ουσίας-ύπαρξης, αφού είναι αρκετά απομακρυσμένος από το Εν Ον, όπου βρίσκεται η αληθινή ουσία και ύπαρξη. Επειδή ευρίσκεται πολύ πιο μακριά από το Εν χαρακτηρίζεται από ποικιλομορφία και το κακό εισδύει με την μορφή της έλλειψης του Ενός-Αγαθού. (Προσοχή: Έλλειψη του Ενός- Όντως Όντος δεν σημαίνει και απουσία του).

Το Εν, ο Νους και η Ψυχή αποτελούν την κορυφαία τριάδα του κόσμου, ενώ η Ύλη αποτελεί την κατωτάτην υπόσταση.

Οι βαθμίδες των θεών της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας κατά την Πλατωνική θεολογία όπως διαμορφώθηκε τελικά από του Νεοπλατωνικούς είναι.

Α. Οι Υπερούσιοι θεοί. Περιοχή του Ενός

Β. Οι Υπερβατικοί θεοί. Περιοχή του Νου.

Οι Νοητοί θεοί.

Οι Νοητοί-Νοητικοί θεοί.

Οι Νοητικοί ή Νοεροί θεοί.

Γ. Οι θεοί του Κόσμου.

Οι Υπερκόσμιοι.

Οι Δώδεκα Υπερκόσμιοι-Εγκόσμιοι θεοί.

Οι Εγκόσμιοι θεοί.

Οι Καθολικές Ψυχές.

Τα Ανώτερα από εμάς ή Κρείττονα Γένη(οι Άγγελοι, οι Δαίμονες και οι Ήρωες)

Σε κάθε μία από αυτές τις βαθμίδες ιεραρχίας κατατάσσονται θεοί της ιδίας πνευματικής τάξης. Από τους ανώτερους, τους Υπερούσιους έως τους κατώτερους, τα Κρείττονα Γένη. Στη ανωτέρω θεϊκή ιεραρχία Γ κατατάσσονται και οι Δώδεκα Υπερκόσμιοι-Εγκόσμιοι θεοί δηλαδή οι Ολύμπιοι θεοί, 6 θεοί και 6 θεές, που απαρτίζουν ένα πλήρες και αρμονικό από οντολογικής απόψεως Δωδεκάθεο Πάνθεο, αντιπροσωπευτικό του οντολογικού επιμερισμού της θείας τελειότητας του Ενός και φέρουν ένδοξα ονόματα από την Ελληνική ιστορία. Ο θεός Δίας, η θεά Ήρα, ο θεός Απόλλων , ο θεός Άρης, ο θεός Ερμής, ο θεός Ήφαιστος, ο θεός Ποσειδών, η θεά Αθηνά, η θεά Άρτεμις, η θεά Αφροδίτη, η θεά Δήμητρα, η θεά Εστία.