ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΘΕΑ ΙΔΟΥ... ΙΔΟΥ...

5/12: Παρμενίδης. Η βασική αρχή του Παρμενίδη συνοψίζεται λοιπόν στη φράση ότι το είναι διαφέρει εντελώς από το μη είναι, διότι το πρώτο έχει ύπαρξη. Η ανθρώπινη εμπειρία όμως οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα διότι βασίζεται στα φαινόμενα που δημιουργούν οι αισθήσεις ή σε αβάσιμες πληροφορίες.

Κατά τον Παρμενίδη τα χαρακτηριστικά του όντως Όντος είναι: Δεν έχει γένεσιν ούτε συγγενείς οντότητες, τυγχάνει «μονογενές», δεν ταράσσεται από συγκίνησιν και δεν είναι κάτι το ατελές το οποίον εχρειάσθει να αχθεί εις τελειοποποίησιν. Επειδή δεν έχει γένεσιν δεν έχει εξολοθρευμόν, υπάρχει ως ολότης χωρίς να διασπάται εις συγγενικά γένη, χωρίς να συνταράσσεται ούτε μπορεί να παραχθεί κατόπιν κατασκευής. Είναι ένα (μονιστική θεωρία του όντος), αιώνιο, ολότελα ομογενές, ενιαίο, αδιαίρετο, αγέννητο, άφθαρτο, ακίνητο και άπειρο σαν σφαίρα, σταθερό, χωρίς αρχή και τέλος. Το Ον δεν ήταν ποτέ ούτε θα είναι, αλλά αποτελεί ένα καθαρό «τώρα» και είναι νοητό σαν ένα συνεχές παρόν. Δύο περιπτώσεις υπάρχουν, να γεννήθηκε από το μη Ον ή από το Ον. Η πρώτη περίπτωση αποκλείεται αφού το μη Ον δεν υπάρχει, αλλά και η δεύτερη περίπτωση αναιρείται από το γεγονός ότι δεν μπορεί να γίνει από το Ον κάτι άλλο έξω από τον εαυτόν του, όπως και από το μη Ον δεν μπορεί να προκύψει Ον. Δεν αποδέχεται την αρχή «αιτίας και αποτελέσματος». Είναι ένα ολόκληρο, συνεχόμενο και συμπαγές σύνολο. Επειδή δεν έχει καμία έλλειψη, αλλά είναι ολοκληρωμένο και πλήρες, μπορεί να παρασταθεί σαν μια τέλεια σφαίρα, που ισορροπεί από το κέντρο προς όλα τα σημεία της. Μπορεί το Ον να έχει όρια εντός των οποίων το κρατάει η ανάγκη, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι πεπερασμένο, γιατί τα πέρατα αυτά είναι σαν εκείνα μιας τέλειας σφαίρας, η οποία είναι ουσιαστικά άπειρη, όχι με την έννοια του χαοτικού απείρου, αλλά του γεμάτου τάξη και αρμονία. Το Ον υπάρχει, είναι συνεχές και αδιαίρετο δηλαδή χωρίς κενό χώρο. «Είναι» και «πλήρωση χώρου» είναι το ίδιο και το αυτό, από την άλλη το «μη είναι», το «μη Ον» σημαίνει έλλειψη σωματικότητας, τον άδειο χώρο, το κενό. Δηλαδή είναι, σημαίνει το πλήρες και την πραγματικότητα. Ο κενός χώρος δεν έχει οντότητα. Αν είχε τότε θα βρισκόταν εκεί όπου απουσίαζε το Ον, εκεί δηλαδή που θα κυριαρχούσε το μηδέν. Το μηδέν, το μη Ον, δεν υπάρχει, άρα δεν υπάρχει κενό.