ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΘΕΑ ΙΔΟΥ... ΙΔΟΥ...

4/12: Παρμενίδης.«ταυτόν δ’ εστίν νοείν τε και ούνεκεν έστι νόημα, Ου γαρ άνευ του εόντος, εν ω πεφατισμένον εστίν Ευρήσεις το νοείν, ουδέν γαρ εστίν ή έσται Άλλο πάρεξ του εόντος

Είναι έν και το αυτό το νοείν με εκείνο που είναι αίτιον ή υποκείμενο της νοήσεως, διότι δεν μπορείς να βρεις το νοείν άνευ του όντος, στο οποίο τούτο εκφράζεται. Διότι ουδέν ή υπάρχει ή θα υπάρχει άλλο πλην του όντος.

Ο Παρμενίδης δηλαδή, δέχεται ότι η νόησις έχει την δύναμιν να αποκαλύψει το υπάρχον Ον. Δια των νοητικών ενεργειών είναι δυνατόν να αντιληφθώμεν το οντολογικώς υπάρχον. Αλλ’ ο Παρμενίδης δεν εξισώνει το νοείν με την διανοητική σκέψιν. Η ύπαρξις παύει να θεωρείται ως κάτι το αυτονόητον, γίνεται απόρροια ή οποία επιζητεί μία λύσιν. Έτσι χριστιανική αντίληψη περί υπάρξεως αναμφισβήτητου μη κατανοητής πραγματικότητας από οντολογικής απόψεως, τίθεται υπό αμφισβήτηση και αναίρεση.