ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΘΕΑ ΙΔΟΥ... ΙΔΟΥ...

2/12: Ο Πλάτων στον Παρμενίδη με αξιώματα και Ορθό Λόγο αποδεικνύει νοητικά την αντικειμενική πραγματικότητα ως ενιαία.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να αναλύσουμε τις οκτώ (εννέα κατ΄ άλλους, Πρόκλος) υποθέσεις του Παρμενίδη και πως εννοιολογικά τεκμηριώνει την θέση του αυτή. Απαύγασμα βαθύτατης νόησης, με αξιώματα και Ορθό Λόγο αποδεικνύει νοητικά την αντικειμενική πραγματικότητα ως ενιαία.

Στις τέσσερες πρώτες ερευνώνται οι συνέπιες τόσο για το Εν όσο και για τα πράγματα που είναι άλλα από το Εν. Στις άλλες τέσσερες οι υποθέσεις αρνούνται την πραγματικότητα του Ενός, και ερευνώνται εκ νέου οι συνέπειες τόσο για το Εν όσο και για τα πράγματα που είναι άλλα από το Εν.

Και για να εννοηθούν καλύτερα παραθέτουμε τα παρακάτω. Στην 1η υπόθεση 137b λέει «είτε Εν εστί είτε μη Εν (εστί εννοείται) τι χρη συμβαίνειν. Δύναται να εννοηθεί και ως εξής. Τι είναι απαραίτητο να συμβεί αν υπάρχει το Εν ή αν υπάρχει το μή Εν. Στην 5η υπόθεση160c αναφέρει. (Μόνον διαφέρει ή είναι τελείως αντίθετο το «άν δεν υπάρχει το μή Εν» από το «αν δεν υπάρχει Έν»; Ακριβώς το αντίθετο) Άρα «αν δεν υπάρχει το Εν» και «αν υπάρχει το μη Εν» είναι το ίδιο, καθ΄ όσον «άν δεν υπάρχει το μή Έν» και «αν υπάρχει το μη Εν» είναι αντίθετα όπως αναφέρεται ανωτέρω. «Αν το Εν δεν υπάρχει» ή άλλως «αν υπάρχει το μη Εν» θεωρούμενο απολύτως και ανεξαρτήτως των άλλων, δεν είναι δυνατόν να ειπωθεί τίποτα για το μη Εν άρα και για το Εν, (θεωρώντας το σύνολο Κόσμου = Εν + μη Εν). Αν θεωρήσουμε δηλαδή ότι κόσμος είναι το σύνολο Εν και μη Εν, τότε το να υποθέτουμε αν «το Εν δεν υπάρχει» και αν «υπάρχει το μη Εν» είναι το ίδιο. Στην ενάτη υπόθεση γίνεται συνδιαλλαγή των δύο πρώτων με την έννοια του «εξαίφνης».

1. Αν το Εν υπάρχει απολύτως και ανεξαρτήτως των άλλων, δεν είναι δυνατόν να ειπωθεί τίποτα για το Εν.

2. Αν το Εν υπάρχει συσχετικώς προς τα άλλα, είναι δυνατόν να ειπωθούν τα πάντα για το Εν.

3. Αν το Εν υπάρχει απολύτως και ανεξαρτήτως των άλλων, δεν είναι δυνατόν να ειπωθεί τίποτα για τα άλλα.

4. Αν το Εν υπάρχει συσχετικώς προς τα άλλα, είναι δυνατόν να ειπωθούν τα πάντα για τα άλλα

5. Αν το Εν δεν υπάρχει θεωρούμενο απολύτως και ανεξαρτήτως των άλλων, δεν είναι δυνατόν να ειπωθεί τίποτα για το Εν.

6. Αν το Εν δεν υπάρχει θεωρούμενο συσχετικώς προς τα άλλα, είναι δυνατόν να ειπωθούν τα πάντα για το Εν.

7. Αν το Εν δεν υπάρχει θεωρούμενο απολύτως και ανεξαρτήτως των άλλων, δεν είναι δυνατόν να ειπωθεί τίποτα για τα άλλα.

8. Αν το Εν δεν υπάρχει θεωρούμενο συσχετικώς προς τα άλλα, είναι δυνατόν να ειπωθούν τα πάντα για τα άλλα.

9. Συνδιαλλαγή των αντιφατικών συνεπειών των δύο υποθέσεων 1 και 2 δια της εννοίας της κινήσεως και δια της εννοίας του «εξαίφνης», δηλαδή της αχρόνου στιγμής.