ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο ΣΑΜΙΟΣ. ΜΕΡΟΣ Γ

 Βακχείου του Απολλωνιαδίτου

Περί Ψυχής.

Ο Μέγας Μύστης.

Συμπεράσματα..

Περί Ψυχής

Στον Όμηρο ψυχή σημαίνει πνοή και κατά συνέπεια ζωή ενέργεια, στον Αισχύλο, Σοφοκλή και Ευριπίδη κάτι το εσωτερικό υπαρκτό. Κατά τον Πυθαγόρα η ψυχή είναι η λεπτότατη-λεπτοφυής ουσία, αόρατη από τις αισθήσεις, που νοεί ευρισκομένη σε διαρκή κίνηση και μάλιστα αρμονία ή αριθμός και κινείται-μεταβάλλεται από μόνη της αυτοκινούμενη. Προϋπάρχει του σώματος και εισέρχεται σε αυτό με τις μετεμψυχώσεις, διάφορος της Φύσης, την οποία αποκαλεί υπόστρωμα της ψυχής. Στον ύμνο προς την Φύση, η Φύση θεωρείται κοινή μητέρα όλων των όντων.

Κατά τους Πυθαγορείους, είναι η αρμονία του σώματος, που επιδρά πάνω του, έτσι ώστε να διατηρείται η συμμετρία και η ικανότητα για ζωή. Κατά τον Αριστοτέλη για τους Πυθαγορείους είναι αυτό που τα κινεί. Κατά τον Πυθαγόρειο Αλκμαίωνα, στην ιδιότητα αυτή οφείλει η ψυχή στην αθανασία της, η ψυχή είναι αθάνατη γιατί ομοιάζει με τα αθάνατα και κινείται συνεχώς, όλα τα θεία κινούνται συνεχώς. Η ψυχή δεν είναι αιτία γέννησης αλλά προϋπάρχει του σώματος και απορρέει από την παγκόσμια ψυχή. Οι ψυχές είναι μονάδες-ατομικότητες ψυχικά άτομα-κύτταρα του Ενός, του όντως Όντος, θείου αριθμού-μονάδας. Οι ψυχικές αυτές μονάδες όταν αρχίσει η δημιουργία εκχύνονται στην κοσμική ύλη και στα ανθρώπινα σώματα κατά την γέννηση, συγκρατούν τα σώματα και διαμορφώνονται-διαμορφώνουν συνεργαζόμενες με αυτά στη διάρκεια της ζωής με σκοπό την αγωγή και τελειοποίηση. Το σώμα είναι προϊόν γέννησης και υπόκειται σε φθορά. Αν η ουσία της ψυχής είναι η αυτοκίνηση, η ψυχή δεν μπορεί ποτέ να πάψει να ζει, άρα είναι αθάνατη. Είναι της ιδίας ουσίας με το θείον, το Εν, το όντως Ον, δεν έχει πάθη και είναι σοφή. Κάθε άνθρωπος έχει ένα δαιμόνιο που είναι φίλος και οδηγός του σε κάθε βήμα της ζωής του.

Συνέπεια της αθανασίας της ψυχής και της ανέλιξής της με την σωματική επενέργεια επ’ αυτής, είναι η μετεμψύχωση. Ο Πυθαγόρας μυήθηκε στην μετεμψύχωση από τον Ορφικό ιερέα Αγλαόφημο. Επειδή εργαλείο για την διαμόρφωση της ψυχής είναι το σώμα με τις αισθήσεις και τις λειτουργίες του, όταν η ψυχή εγκαταλείψει το σώμα και είναι τελειοποιημένη, ανελίσσεται σε ένα ανώτερο πνευματικό επίπεδο και ομοιώνεται με το θείο. Αν έχει πάθη μετενσαρκώνεται σε άλλο σώμα για την τελειοποίησή της ή κατέρχεται στον Τάρταρο για τιμωρία. Αυτή αντιστοιχεί κατά τον Πυθαγόρα με την ιδέα της ανταποδόσεως. Εκήρυττε την ανάγκη και τον τρόπο απαλλαγής από τον τροχό των μεταλλάξεων, απαλλαγής από τις συνεχείς ανακυκλήσεις και κατάκτησης θέσης στις Μακαρίους νήσους και τα Ηλύσια πεδία με άνοδο του ανθρώπου από τον χώρο των αισθήσεων στην πνευματική ζωή και στην αγωγή θείων αρετών. Με την μετεμψύχωση συνδέεται και ο μεγάλος ενιαυτός του Πυθαγόρα που είναι 1000 έτη. Η ίδια εξέλιξη δηλαδή του κόσμου επαναλαμβάνεται με κάθε λεπτομέρεια κάθε 1000 έτη.

Θεωρούσαν οι Πυθαγόρειοι και από αυτούς και ο Πλάτων ότι η ψυχή είναι αθάνατη σαν αεικίνητη, όπως ομοίως και τα αεικίνητα άστρα τα οποία γι’ αυτό έχουν ζωή και ψυχή. Η ψυχή συγκρατεί το σώμα όπως ο αιθέρας τον κόσμο όλο. Δυνατότητα ανέλιξης της ψυχής έχουν όλοι οι άνθρωποί και αυτό επιτυγχάνεται όχι μόνο με άσκηση των αρετών, αλλά και την χρήση της μουσικής. Η ψυχή είναι τριμερής και αυτά είναι προεκτάσεις των τριών μερών της ψυχής του Κόσμου. Η ψυχή συνεργάζεται με το σώμα για την αγωγή της. Η ψυχή δεν έχει πάθη και είναι εκ γενετής σοφή. Είναι δικαστής και κριτής. Η σημασία της ψυχής έγκειται όχι μόνο ότι δια αυτής αντιλαμβανόμαστε τον εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο, τις έννοιες του λόγου, τις ιδέες, το νόημα και την σημασία των όντων και φαινόμενων φιλοσοφούντες, αλλά και δι’ αυτής αναγνωρίζεται η αξία του Κόσμου. Γι’ αυτό και το θείον υπάρχει σε κάθε ον σε κάθε στοιχείο υλικό του Κόσμου. Η ψυχή του ανθρώπου διαφέρει από τις υπόλοιπες στο ότι έχει τον λόγο, το λογικό με το οποίο κατανοεί την Φύση, τον εαυτό του, έχει συνείδηση της ύπαρξής του, νοεί τα πάντα, και έχει επίγνωση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Ο άνθρωπος είναι κάτι ανώτερο, με πνευματικά χαρακτηριστικά υπέρτατο των οποίων είναι ο Νους ο Ορθός Λόγος.

Κατά τον Πυθαγόρα το σώμα είναι προϊόν γέννησης και ανέλιξης που διαλύεται στα συστατικά μετά τον θάνατο. Δεν είναι όντως ον. Είναι όμως απαραίτητο όργανο για την ανελικτική πορεία της ψυχής προς την παλιγγενεσία ή ψυχογέννησή της. Ο άνθρωπος είναι ένας μικρόκοσμος, μια επιτομή του Σύμπαντος αποτελούμενος από κάθε συστατικό του Σύμπαντος που τον δημιούργησε και άρρηκτα συνδεδεμένος με αυτά σε μια ενιαία ολότητα χωρίς κενό. Κάθε μεταβολή των στοιχείων του Σύμπαντος τον επηρεάζει.

Η ψυχή του ανθρώπου προέρχεται ως συστατικό-κύτταρο εκ του όντως Όντος, υποκείμενη σε αναγέννηση-ανέλιξη επιστρέφει στο όντως Ον μετά τον φυσικό θάνατο του σώματος τελεία. Γι’ αυτό και είναι αναγκαία η μετενσάρκωσή της, γιατί δεν επαρκεί συνήθως μια ζωή για την τελειοποίησή της. Η ψυχή αποτελείται από 1) από τις γενετήσιες ορμές –ένστικτα, 2) το πνεύμα με τις απαραίτητες λειτουργίες αίσθησης του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου, 3) τον λόγο με τις νοητικές λειτουργίες για την φιλοσοφική και επιστημονική γνώση του Κόσμου, 4) την συνείδηση με την οποία ο άνθρωπος με αυτοέλεγχο, αξιολογεί την ορθότητα των σκέψεων και πράξεών του, 5) το εγώ του το οποίο τον διακρίνει σαν μια ξεχωριστή οντότητα από τα υπόλοιπα όντα.

Για την αθανασία της ψυχής δεν υπάρχουν αποδείξεις αλλά 10 ενδείξεις. 1) Η ιστορική 2) η ρεαλιστική 3) η ιδεαλιστική 4) η των εναντίων 5) η τελολογική 6) η οντολογική 7) η ηθική 8) η των ιδεών 9) η της αναμνήσεως 10) η της ένωσης της ψυχής με το όντως Ον μετά τον θάνατο. Υπάρχει μια δυνατή απόδειξη όμως, αυτή της πνευματικότητας της ψυχής με τα διάφορα παραψυχολογικά φαινόμενα που παρατηρούνται και δεν μπορούν να ερμηνευθούν χωρίς την παραδοχή της αθανασίας της ψυχής. Κατά τον Πυθαγόρειο Αλκέωνα η ψυχή είναι αθάνατος, διότι είναι αεικίνητος όμοια προς τα αθάνατα όντα τα οποία είναι πάντοτε εν κινήσει. Η ύπαρξη της αρμονίας, υπερσυμμετρίας και η μη απώλεια της πληροφορίας εξηγούνται μόνο με την αθανασία της παγκόσμιας και ατομικής ψυχής.

Κατά τον Πυθαγόρα δεν υπάρχει θάνατος ή απώλεια της ζωής, απλά μεταβολή της μορφής, καθόσον μεταβολή και όχι θάνατο παρατηρούμε και στην ουσία του Κόσμου. Αυτό σχετίζεται με το αξίωμα της αφθαρσίας της ύλης-ενέργειας στη φυσική. Υπάρχει ο σωματικός φυσικός θάνατος και η μεταμόρφωση ή μεταβολή της ανθρώπινης ψυχής και σύμφωνα με τον νόμο της αμοιβής-ανταποδοτικότητας, έως του φυσικού θανάτου η δυνατότητα της αμοιβής αξίωσης ή τιμωρίας και απαξίωσης των πράξεων κάθε ψυχής ανθρώπου. Με την ανέλιξη και αναγέννηση η ψυχή κάθε ανθρώπου μπορεί να καταστεί ηρώα, ημίθεος, θεός. Το Παν είναι πλήρες θεών.

Ο Μέγας Μύστης.

Ποια ήταν η προσωπικότητα του Πυθαγόρα; Ο Πυθαγόρας ήταν υψηλού αναστήματος, εξαίρετου κάλλους, ήρεμος, γαλήνιος, πλήρης χάριτος, με υπερμεγέθεις τους μετωπικούς λοβούς διάνοιας, με οφθαλμούς μεγάλους, οξυδερκέστατους, προσδίδοντας σπάνια μεγαλοφυΐα, ακαταδάμαστο δραστηριότητα, πνεύμα ενθουσιώδες, υπερφυές και θείον, συνδυάζοντας μεγαλοφυΐα και βουλητική δύναμη, χαρακτηριστικά με τα οποία τον παρέβαλαν προς τον θεό Απόλλωνα. Ασκώντας την αρετή διά βίου, αναζητώντας την επιστημονική αλήθεια, έχοντας εγκράτεια και μέτρο, να κυριαρχεί επί του εαυτού του απολύτως, τελειοποιήθηκε ώστε «σεμνοπρεπέστατος λέγεται γενέσθαι», ολοκληρώθηκε σε υπεράνθρωπο, δυνηθείς εκ του σύνεγγυς να ατενίζει το θείον. Αποκτώντας την ικανότητα αυτή με γιγαντιαία ενόραση και βούληση, ακτινοβολούσε προς κάθε κατεύθυνση, παρέχοντας όντως την δύναμη θαυματουργού. Το μεγαλείο της προσωπικότητάς του επιβάλλονταν με το γαλήνιο εντατικό του βλέμμα, διεισδύοντας στις σκέψεις των ανθρώπων, ενισχύοντας και θεραπεύοντας ασθενείς. Προφήτευε τα μέλλον και έβλεπε χωρίς οπτική επαφή γεγονότα εξ’ αποστάσεως. Συγκεντρώνοντας την σκέψη του, μπορούσε από απόσταση να επιδρά και να ακτινοβολεί με το εσωτερικό του φως ενεργητικά, προ πάντων όμως, είχε την συνείδηση-πεποίθηση ότι καθοδηγούνταν από θεία δύναμη, έχοντας ως αποστολή του την αναμόρφωση όλης της ανθρωπότητας. (Η αρχική έννοια του μύστη, όπως και η μυσταγωγία προέρχονται εκ του μύω που σημαίνει κρατώ κλειστό το στόμα, διατηρώ μυστικά). Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ένας Μέγας Μύστης.

Μύστης δεν γίνεσαι αλλά γεννιέσαι. Ελάχιστοι είναι οι μύστες και ακόμη λιγότεροι αυτοί που πλησίασαν αυτό το επίπεδο δύναμης, κανείς άλλος όμως στο επίπεδο του Πυθαγόρα και ακόμη κανείς άλλος δεν κατανόησε την αλήθεια της ζωής όπως ο Πυθαγόρας, αναδειχθείς Μέγας Μύστης, καταξιωμένος μεταξύ των μυημένων και μεγαλοφυών γιγάντων του πνεύματος. Ο Ιησούς χωρίς θεϊκή οντολογική ύπαρξη, με τη διδασκαλία του γραμμένη με υστεροβουλία, με συρραφή αρχαίων κειμένων και παραδόσεων του Ορφέα, Πυθαγόρα, του Απολλώνιου του Τυανέα και άλλων Πυθαγορείων, για αδαείς, ημιμαθείς, πόρο απέχει από τον Πυθαγόρα. Η Ελλάδα γνώρισε τρεις Μεγάλους Μύστες παγκοσμίως αποδεκτούς ανεξαρτήτως θρησκείας. Τον Ορφέα στην αυγή του Ελληνισμού, το Πυθαγόρα στο απόγειό του και τον Απολλώνιο τον Τυανέα στην δύση του. Ο Ορφέας υπήρξε ο εμπνευσμένος Μύστης της Ελληνικής θρησκείας. Ο Πυθαγόρας υπήρξε εκείνος που έβαλε σε τάξη την εσωτερική επιστήμη και τη φιλοσοφία στις διάφορες σχολές, την βάση της επιστημονικής θρησκειολογίας και παρουσίασε επιστημονική και ορθολογική τεκμηρίωση της Ελληνικής θρησκείας. Ο Απολλώνιος ο Τυανέας ήταν ο Στωικός ηθικολόγος και ο λαϊκός «μάγος» της παρακμής, ο θάνατος του οποίου καλύπτεται από μυστήριο και σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση αναλήφθηκε στους ουρανούς, για να εμφανισθεί αργότερα σε διάφορα άτομα, που δυσπιστούσαν στην πνευματική ζωή. Και στους τρεις, παρ’ όλες τις διαβαθμίσεις και τις λεπτές διαφορές, λάμπει η θεϊκή ακτίνα, το παθιασμένο για την σωτηρία των ψυχών πνεύμα, και η ακατανίκητη ενέργεια γεμάτη από πραότητα και γαλήνη. Μόνον όταν πλησιάσει κανείς πάρα πολύ αυτά τα πλατιά ήρεμα μέτωπα, αισθάνεται ότι καίνε μέσα στη σιωπή τους και νιώθουν όλοι το καμίνι της αδάμαστης θέλησης.

Ο Πυθαγόρας υπήρξε ο μοναδικός ιδρυτής παγκόσμιας θρησκείας που καλύτερα από οιποιονδήποτε άλλο προσέγγισε την ουσία του ανθρώπου και του Κόσμου και διείδε καλύτερα την ουσία και τον ρόλο της Φύσης. Το σύστημά του φιλοσοφικό και θρησκευτικό με επιστημονική τεκμηρίωση είναι τέλειο σύστημα και τρόπος ζωής. Ο Πυθαγόρας μελέτησε τα Ομηρικά έπη, τον Ησίοδο, τους προσωκρατικούς φιλοσόφους πριν αυτόν, τον Θαλή και τον Αναξίμανδρο, τα Καβείρια μυστήρια, τα Ελευσίνια μυστήρια, πήγε στην Δήλο, στους Δελφούς και γνώρισε όλες τις αρχαίες θρησκείες. Δεν αντέγραψε όμως καμία. Το σύστημά του φέρει την προσωπικη του σφραγγίδα και είναι το τελειότερο, διότι το τεκμηρίωσε επιστημονικά με τον Νουν, τον Ορθό Λόγο και εισήλθε βαθύτερα στην ουσία του Κόσμου, περισσότερο και ορθότερα από οιονδήποτε άλλο, συνεπώς και η βαρύτητα της ορθότητας των συμπερασμάτων του. Όπως από την μονάδα, προκύπτουν με αρχές αξιώματα και απόδειξη, η αριθμολογία και η θεωρία των αριθμών, έτσι και από το θείον, την Μονάδα, το Εν, προκύπτει με αρχές αξιώματα και απόδειξη, η τάξη, η συμμετρία, η αρμονία, ο πνευματικός κόσμος, όλες οι θεϊκές βαθμίδες και η αναγκαιότητα ύπαρξής τους για την γεφύρωση του χάσματος από το Εν έως τον άνθρωπο και τον φυσικό κόσμο που αντιλαμβανόμαστε. Ο Μέγας Πυθαγόρας βρήκε την αιτία των όντων σε μια άϋλη και αΐδιο ουσία συνδεδεμένη με την ύλη στο αόρατο παρασκήνιο του Κόσμου ως αιτία της επικρατούσας τάξης στον Κόσμο. Όπως το Εν είναι η αιτία της τάξης στο Κόσμο, έτσι και η ουσία αυτή- αριθμοί είναι (το κινούν αίτιο) της τάξης καθενός από τα όντα. Από την μελέτη της αρμονίας των ήχων ανυψώθηκε στην βαθεία ουσία των πραγμάτων και μας αποκάλυψε ότι το Παν είναι αριθμός. Τον αριθμό δεν εύρισκε μόνον στα πράγματα, αλλά και στις ιδιότητες παντού. Ο αριθμός είναι η ουσία των όντων, τα πάντα είναι αριθμός και από αριθμούς αποτελούνται όλα. Ο πραγματικός προορισμός του ανθρώπου είναι να καταλάβει θέση εντός της αρμονίας των σφαιρών, εντός της απεράντου αυτής κοσμικής συμφωνίας ή όπως σήμερα η κοσμολογία την αποκαλεί υπερσυμμετρία-υπερτάξη, και η οποία είναι απορροή από αυτό το ίδιο το Εν, το όντως Ον, την Άρρητο Αρχή. Έτσι ο Πυθαγόρας αναδεικνύεται πατέρας μιας κοσμοθεωρίας, της μεταφυσικής οντολογίας, της οποίας την ύπαρξη η φυσική επιστήμη σήμερα ψηλαφεί.

Ο ορθολογισμός, ο ορθός λόγος, δηλαδή η επιστημονική μεθοδολογία είχε καθιερωθεί από τους Έλληνες φιλοσόφους στην επίλυση φυσικών προβλημάτων και την διερεύνηση του αντιληπτού Κόσμου. Τι επιτέλεσε ο Πυθαγόρας. Κατ’ αντίθεση προς τη δογματική και δεισιδαιμονική ανατολική ιουδαϊκή θεώρηση του Κόσμου, εφάρμοσε την χρήση του Ορθού Λόγου, στην επιστημονική τεκμηρίωση του πνευματικού και μεταφυσικού Κόσμου του μη αντιληπτού από τις αισθήσεις. Καθιερώνοντας την επιστημονική θεοσοφία, εισήγαγε πρακτικές εφαρμογές της για την βελτίωση της ζωής των ανθρώπων και του φυσικού περιβάλλοντος.

Πολλά από αυτά προσεταιρίσθηκε ο Ιουδαιοχριστιανισμός και τα παρουσίασε ως δικά του, την θεολογία του Πυθαγόρα, των Πλατωνικών και Νεοπλατωνικών και τα θαυμάσια (θαύματα) των τριών μέγιστων Ελλήνων Μυστών. Η επίδρασή του Πυθαγόρα στη μεταγενέστερη θεολογία και φιλοσοφία υπήρξε μεγίστη και τόμοι βιβλίων έχουν γραφεί για την επίδραση της σκέψης του στον Ιουδαϊοχριστιανισμό και τις άλλες θρησκείες. Ειναι σαφής η επίδρασή του στα ευαγγέλια, τις αποστολικές επιστολές και ιδιαίτερα στο ευαγγέλιο κατά Ιωάννη.

Αυτήν την Ελληνική θεώρηση διερεύνησης του Κόσμου έρχεται μετά 25 αιώνες να επιβραβεύσει η σημερινή επιστήμη παρά τις λυσαλέες επιθέσεις του αυθαίρετου Ιουδαιοχριστιανικού δογματισμού ο οποίος επιμένει να διατηρεί τις αρχαίγονες απαράλλακτες «θεόπνευστες» θέσεις του και παρά την επιστημονική ακύρωσή τους με τις σύγχρονες ανακαλύψεις και προόδους. Στη σχολή του Πυθαγόρα εφαρμόζονταν το «Ο φίλος μου είναι ένα άλλο εγώ, εντός του ιδίου του εαυτού μου». Η ισχύς της προσωπικότητάς του αντικατροπίζεται με το «Αυτός έφα».

Συμπεράσματα.

Ο Πυθαγόρας είναι ο Μέγιστος Μύστης στην παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, με επιστημονικό πνεύμα και φιλοσοφική έκφραση που τον καθιστά διαχρονικό και βεβαίως σύγχρονο. Ο ίδιος όμως ούτε μπορούσε ούτε ισχυριζόταν ότι έκανε τους μαθητές του τέλειους μύστες. Κάθε μεγάλη εποχή έχει πάντοτε ένα μεγάλο εμπνευστή. Οι μαθητές και οι μαθητές των μαθητών του σχηματίζουν μια μεγάλη μεταφυσική μαγνητική ψυχική αλυσίδα και εξαπλώνουν την σκέψη τους στον κόσμο. Ο Πυθαγόρας υπήρξε ο Μέγιστος Μύστης όλων των εποχών όλων των λαών της Γης.

Ο Πυθαγόρας με την ρύση του «αριθμός το παν» μας δείχνει ότι η τελική απάντηση σε κάθε ερώτημα της φύσης δεν έχει καμία σχέση με την δογματική δεισιδαιμονική και αυθαίρετη «θεόπνευστη» ιερατική Ιουδαιοχριστιανική θεώρηση, αλλά υπάρχει στην επιστημονική μεθοδολογία των Ελλήνων, στην μαθηματική επιστήμη, χρήση της οποίας γίνεται από τους σύγχρονους επιστήμονες στην κατανόηση της δομής του Κόσμου, όρος με τον οποίο ο Πυθαγόρας πρώτος ονόμασε το Σύμπαν. Με την εισαγωγή των μαθηματικών στη έρευνα του θείου αναγνωρίζεται ο Πυθαγόρας ως διδάσκαλος όχι μόνο του Πλάτωνα και άλλων φιλοσόφων, αλλά και συγχρόνων θεωρητικών φυσικών και κοσμολόγων.

Κατά τον Πυθαγόρα η φιλοσοφία, όρος του, σημαίνει την επιστήμη της σοφίας η οποία ερευνά το νόημα και τον σκοπό της ζωής και την αντικειμενική αλήθεια. Σοφός δεν είναι κανένας άνθρωπος. Όλοι όσοι ερευνούν το νόημα αυτό είναι φίλοι της σοφίας, δηλαδή είναι φιλόσοφοι. Σοφία είναι η αληθής επιστήμη «η περί τα καλά πρώτα και θεία και ακήρατα (άφθαρτα) και αεί κατά ταύτα και ωσαύτως ασχολουμένη, με τη συμμετοχή των οποίων μπορεί να ειπεί καλά και τα άλλα. Φιλοσοφία δε η ζήλωση της τοιαύτης θεωρίας». Φιλόσοφος είναι ο ασχολούμενος με την θεωρία των εν τω κόσμω καλλίστων. Για να γίνει ένας σοφός πρέπει να είναι εκ γενετής πνεύμα προικισμένο με ταχεία ικανότητα προς κατανόηση, μνήμη, εργατικότητα και να ασκήσει την ευφυΐα του με κατάλληλες ασκήσεις από μικρός.

Την φιλοσοφία ο Πυθαγόρας διακρίνεται στην θεωρητική, η οποία αποβλέπει στην σαφή και απλή θεώρηση της αλήθειας και την πρακτική, η οποία αποβλέπει στην εφαρμογή και άσκηση της αρετής. Για να κατέχει κάποιος και να είναι σύμφωνος με την Πυθαγόρειο φιλοσοφία πρέπει να εφαρμόζει στη ζωή, τους παρακάτω τρεις σκοπούς 1) την φιλανθρωπία (με την κυριολεξία του όρου) 2) την άσκηση σωστής εντίμου έρευνας και 3) την άσκηση της αρετής. Για την επιτυχία του σκοπού αυτού, πρέπει να κάνει ένα πλήρες έργο πνευματικού και φυσικού εσωτερικού καθαρμού, για να θέσει τον εαυτό του στην απαιτούμενη κατάσταση της ορθής ανεπηρέαστου διανοήσεως και να κρατεί τον εαυτό του σε κατάσταση διαρκούς προσαρμογής. Η έρευνα πρέπει να γίνεται ευσυνείδητα και ελεύθερα. Η φιλοσοφία επειδή απασχολείται με τα όντως όντα τα οποία κατέχουν βαθμίδες και νοητικά επίπεδα, ο μελετητής οφείλει να μάθει να σκέπτεται σωστά να χρησιμοποιεί σωστά την γλώσσα και την εννοιολογία των λέξεων προς αποφυγή παρανοήσεων ειδικότερα στη φιλοσοφική έρευνα.

Ο Πυθαγορισμός, υπό τη θρησκευτική και μυστικιστική του μορφή παρουσιάζει πολλά κοινά με τον Ορφισμό. Η μύηση σε απόκρυφες τελετουργίες, η πίστη στην αθανασία της ψυχής και το αξίωμα της μετεμψύχωσης, η αποχή από ορισμένες τροφές, η κάθαρση της ανθρώπινης ψυχής είναι κοινά και στις δύο. Υπήρξαν όμως και διαφορές μεταξύ τους. Οι Ορφικοί στήριζαν την διδασκαλία τους σε βιβλία, ενώ οι Πυθαγόρειοι απέφευγαν τον γραπτό λόγο. Ο Ορφισμός δεν συνδέθηκε με επιστήμες μαθηματικά, αστρονομία ή φυσικά, όπως συνέβη με τον Πυθαγορισμό. Ήταν διαφορετικά κινήματα αλλά δανειζότανε ιδέες και πρακτικές το ένα από το άλλο. Η διδασκαλία του Πυθαγόρα συνίσταται στην εξάγνιση (καθαρμό) και τελείωση. Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, η εξάγνιση και τελείωση της ψυχής αποσκοπεί ώστε να μη επηρεάζεται από τις έλξεις και ροπές του σώματος

Ποια είναι η Ελληνική απάντηση στην βιαίως εισαχθείσα και επιβληθείσα χωρίς οντολογικό περιεχόμενο ιουδαιοχριστιανική θρησκεία του αυθαίρετου, αναπόδεικτου και υστερόβουλου, μη επιδεκτικού ελέγχου δογματισμού και των ασυναρτησιών αδαών, αμόρφωτων, θρησκεία που σαν απόδειξη της αλήθειας της έχει την θεοπνευστία αδαών και η οποία παραμένει αμετάβλητη για 17 αιώνες; Είναι η Πυθαγόρειος Ελληνική Θρησκεία, αληθής, επιστημονική, θρησκεία που προσεγγίζει την ουσία του όντως Όντος, του Ενός, της Αρρήτου Αρχής, με αξιώματα και φιλοσοφική επιστημονική απόδειξη, η αλήθεια των οποίων εύκολα ελέγχεται, με οντολογικό περιεχόμενο την κατανόηση του Παντός, θέση και πορεία την οποία ακολουθεί και η σημερινή επιστήμη.

Παρά την επιβολή του Ιουδαιοχριστιανισμού, η πλειονότητα των Ελλήνων των μη συνειδητών Ιουδαιοχριστιανών έχει πολλές κοινότητες εκφράσεις που τις διατυπώνει συχνά και παντού ακόμη και σε θέματα θρησκείας. Λέει «… θεούς και δαίμονες», «εγώ έχω τον θεό μου και εσύ τον δικό σου θεό» υπονοώντας διαφορετικούς θεούς για κάθε άνθρωπο. Αυτή η σκέψη είναι αντιχριστιανική και αιρετική για τον Ιουδαιοχριστιανισμό γιατί κατ’ αυτόν δεν υπάρχουν διαφορετικοί θεοί άλλα ένας και το όνομα αυτού θεός-Γιαχβέ ούτε διάφοροι σύνδεσμοι με αυτόν. Η έκφραση αυτή δεν παύει να είναι Πυθαγόρεια γιατί κάθε άνθρωπος έχει το δικό του θεό, το δικό του δαιμόνιο, τον δικό διαφορετικό σύνδεσμο με την Άρρητο αρχή, το Εν. Η άλλη επίσης Πυθαγόρεια σε ανάλογες περιπτώσεις είναι «αυτό που είπες απέδειξε το» αν κάποιος δηλαδή αποδεικνύει χωρίς δόγματα αυτά που ισχυρίζεται και ειδικά επί φιλοσοφικών-θρησκειολογικών θεμάτων. Δηλαδή την επιστημονική τεκμηρίωση αυτών. Αυτό όμως είναι η επιστημονική μεθοδολογία με την οποία ο Πυθαγόρας τεκμηρίωνε τις θεολογικές διδασκαλίες του, ενώ ο Ιουδαιοχριστιανισμός απορρίπτει την επιστημονική τεκμηρίωση και έλεγχο των δογμάτων του και αποδέχεται χωρίς απόδειξη τα δόγματά του ως θεόπνευστα.

Ο Πυθαγόρας θεωρήθηκε από πολλούς ουμανιστές πατέρας των θετικών επιστημών. Στις αρχές του 16ου αιώνα ο Κοπέρνικος διατύπωσε την άποψή του για την περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο, θεωρώντας το σύστημά του ουσιαστικά Πυθαγόρειο. Κατ’ αναλογία αποκαλούσαν Πυθαγόρειο και τον Γαλιλαίο. Αλλά και ο περίφημος ορθολογιστής του 17ου αιώνα Λάιμπνιτς κατέτασσε τον εαυτό του στη χορεία των Πυθαγορείων. Πλατωνικές και Νεοπλατωνικές έννοιες, όπως η μαθηματική προσέγγιση της πραγματικότητας, η μέθεξη, η ένωση του φιλοσόφου με τον Κόσμο και διάφορες άλλες μυστικιστικές αντιλήψεις, ανάγουν την καταγωγή τους στον γόνιμο Πυθαγόρειο στοχασμό.

Η επιστροφή στο Ελληνικό παρελθόν είναι το μέλλον της ανθρωπότητας. Επιστροφή στον Μέγα Μύστη Πυθαγόρα. Ιδού τι γράφει ο Καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Θ. Σακελαρίου. Η σημερινή τάση της φιλοσοφίας και της επιστήμης στρέφεται είκοσι πέντε εκατονταετηρίδες πίσω στις διδασκαλίες και τις αρχές της φωτεινότερης ανθρώπινης διάνοιας, η οποία εμφανίσθηκε ποτέ μέχρι σήμερα στον κόσμο, του Σοφού της Σάμου του Πυθαγόρα. Από τις αρχές του 20ου αιώνα κάποιοι μεγάλοι επιστήμονες χωρίς να παραγνωρίζουν την αξία της πειραματικής μεθόδου έρευνας του Κόσμου, στράφηκαν σε θεωρητικές μεθόδους κατανόησης της ουσίας του Κόσμου όπως πρώτοι οι Έλληνες φιλόσοφοι, με πρώτο τον Πυθαγόρα, εισηγητή του ότι, ο Νους, ο Ορθός Λόγος μπορεί να αποκαλύψει ευκολότερα την αλήθεια κάθε πράγματος.

Η Επιστροφή στην Πυθαγόρειο σκέψη είναι αυτονόητη και μονόδρομος για την πρόοδο της ανθρωπότητας παρά τα όσα προσχήματα παρεμβάλει καθημερινά ο Ιουδαιοχριστιανισμός ως παγκόσμιος «προστάτης» του πνεύματος, του πολιτισμού και του πλούτου. Εύλογα προκύπτει από όλα τα άρθρα που δημοσιεύθηκαν δίκαια ο Πυθαγόρας αποκαλείται Μέγας Μύστης, και ότι η πλειονότητα των Ελλήνων, στην φιλοσοφική-θρησκειολογική τους θεώρηση και συμπεριφορά, είναι Πυθαγόρειοι.