|
Schizas.com Περιοδική Ενημέρωση 28.03.16
       

|

Ο Φαίδρος είναι διάλογος
του Πλάτωνα που διαδραματίζεται σε ένα σημείο της όχθης
του Ιλισού, κάτω από ένα πανύψηλο πλατάνι, όπου φέρεται ο Σωκράτης
να συζητεί με τον νεαρό μαθητή του Φαίδρο,
σχετικά με τον έρωτα και τη ρητορική, παίρνοντας αφορμή από ένα λόγο
που είχε απαγγείλει λίγο προηγουμένως ο ρήτορας Λυσίας στον Φαίδρο. Γράφτηκε κατά την περίοδο της ωριμότητας
(μέση χρονική περίοδος 386 - 367 π.Χ
Ο
Σωκράτης περιγράφει την ψυχή ως μια αθάνατη ουσία η οποία
κινείται στον υπερουράνιο χώρο διαιρεμένη σε τρία μέρη, τα δύο από τα
οποία έχουν μορφή αλόγου και το τρίτο μορφή ηνιόχου, το ένα κακότροπο,
που συμβολίζει το αισθησιακό στοιχείο του ανθρώπου και την ευτέλεια της
σάρκας, και το άλλο πνευματικό, που συγγενεύει με τους θεούς και μπορεί
να ατενίζει το υπερουράνιο κάλλος.
Το
ένα, λοιπόν, από τα δύο άλογα, αυτό που είναι στην καλύτερη θέση, έχει
σώμα στητό και καλοδεμένο, τον αυχένα του
ψηλό, τη μύτη του γαμψή, είναι άσπρο, με μαύρα μάτια, είναι φιλότιμο,
συνετό και σεμνό, αγαπάει την αληθινή δόξα, δεν έχει ανάγκη από
χτυπήματα, αλλά καθοδηγείται μόνο με λόγο και το παράγγελμα· το άλλο,
πάλι, έχει στραβό σώμα, είναι παχύ, κακοσχηματισμένο, με χοντρό αυχένα
και κοντό λαιμό, πλατυπρόσωπο, μαύρο με μάτια
γκριζογάλαζα και αιματώδη, ρέπει στην ύβρη
και τη αλαζονεία, είναι κουφό και έχει τριχωτά αυτιά, και πολύ δύσκολα
υπακούει στα χτυπήματα με το μαστίγιο και στα κεντρίσματα.
Όταν
λοιπόν ο ηνίοχος δει το ερωτικό όραμα, και με τι αισθήσεις θερμάνει
ολόκληρη τη ψυχή του από αυτή τη θέα και βαθμιαία ο ίδιος γεμίσει από
τα προκλητικά κεντρίσματα του πόθου, το άλογο που είναι υπάκουο στον
ηνίοχο, επειδή και τότε -όπως και πάντα- συγκρατιέται από τη σεμνότητα,
ελέγχει τον εαυτό του και δεν πηδά πάνω στον αγαπημένο· όμως
το άλλο άλογο δεν δίνει σημασία ούτε στο μαστίγιο, ούτε στα
κεντρίσματα του ηνιόχου, πετάγεται απότομα και με βία προς τα μπρος και
ταλαιπωρώντας με κάθε τρόπο το σύντροφό του και τον ηνίοχο, τους
αναγκάζει να ορμήσουν επάνω στον αγαπημένο και να θυμηθούν την ομορφιά
των ηδονών.

Και
βέβαια αυτοί στην αρχή αγανακτούν και αντιστέκονται καθώς νιώθουν να
αναγκάζονται να κάνουν φοβερά πράγματα· όμως στο τέλος, όταν δε βρίσκει
τέρμα το κακό άλογο, αφήνονται να συρθούν από το κακό άλογο,
υποχωρώντας και συμφωνώντας να κάνουν ό,τι εκείνο τους διατάζει. Όταν
αντικρίζει την όψη αυτή ο ηνίοχος, με τη μνήμη του, του
γυρίζει πίσω, στην πρωταρχική φύση της ομορφιάς, και τη βλέπει πάλι να
δεσπόζει, συνοδευόμενη από τη σωφροσύνη, επάνω σ΄ ένα βάθρο αγνότητας.
Ο
μύθος του Ηνίοχου, των δύο πτερωτών ίππων και του άρματος στον
«ΦΑΙΔΡΟ», είναι η αναπαράσταση της ψυχής και η προσέγγιση είναι
ψυχολογική, όχι μόνο γιατί αναφέρεται στην ψυχή αλλά και γιατί εξηγεί
και αναλύει τους νόμους που διέπουν την λειτουργία της.
«
έτσι ομοιάζει η ψυχή με δύναμη σύμφυτον,
αποτελούμενη από ζεύγος πτερωτών ίππων και από τον ηνίοχον.
Αλλά οι μεν ίπποι και οι ηνίοχοι των θεών είναι αγαθοί και καλής
καταγωγής, των δε άλλων εμφύχων είναι
μεικτοί
..»
Ο μύθος
του Φαίδρου προϋποθέτει επίσης τρία μέρη της
ψυχής τα οποία όμως ενσαρκώνονται σε μια εικόνα: είναι η εικόνα μιας
ζωτικής δύναμης που συνδέει ένα ζεύγος φτερωτών αλόγων και έναν ηνίοχο.
Όσο για τα φτερά, αυτά θα επιτρέψουν στην ψυχή να ανυψωθεί προς τον
υπερουράνιο τόπο Ο Πλάτων δίνει αξία στην ανθρώπινη ψυχή, αποδίδοντας
της μια επιπλέον δύναμη για να βοηθήσει στην ανύψωσή της.
Περισσότερα ...
|
|

Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ
έχοντας αφιερώσει τη ζωή της στη μελέτη του Βυζαντίου μιλάει για την
ελληνική ιστορική συνέχεια και τη διαλεκτική ανάμεσα στην πολιτική
εμβέλεια του Βυζαντίου και τη διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητας.
Θα έχετε παρατηρήσει πως υπάρχει ένας διχασμός στον ψυχισμό
των Ελλήνων για το που ανήκουν. Αντί να αγκαλιάσουμε την ιστορία μας
φαίνεται ότι μας βαραίνει τόσο πολύ που προσπαθούμε να ξεφύγουμε από
αυτή αφήνοντας όμως αναπάντητο το ερώτημα για το που ανήκουμε στο χώρο
και στον χρόνο.
Καλά αρχίζουμε, (γέλια) γιατί το ανήκειν
είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί τους Έλληνες και δεν το λέει
κανένας τελικά. Ο Καραμανλής «ανήκομεν εις τη
Δύσην», ο Ζουράρις
τα ανατολικά του, οι Έλληνες στο μεταίχμιον,
μετέωροι. ’ρα λοιπόν το ανήκειν είναι το
μεγάλο πρόβλημα. Αλλά πριν από το ανήκειν
υπάρχει το είναι και στο είναι δεν απαντάει πια κανείς. Γιατί δεν είσαι
αυτό που είσαι, δεν είσαι αυτό που κάνεις, είσαι αυτό που έχεις . Απ'
αυτήν τη στιγμή, όταν είσαι αυτό που έχεις, δεν ξέρεις τι είσαι.
Ο Χάιντεγκερ λέει ότι ο Λόγος είναι η σκέπη του Είναι και
εμείς αυτή τη στιγμή, νομίζω, ότι έχουμε αγλωσσία.
Όχι, δεν είναι αγλωσσία, είναι πανγλωσσία. Ο
καθένας λέει ότι να ΄ναι και είναι σύμφωνος με τον εαυτό του. Όλοι
μιλάνε και κανείς δεν ακούει. Υπάρχει μια γενική κώφευσις,
κουφαμάρα να το πούμε πολύ απλά, η οποία κάνει να είναι αυτός ο κόσμος
σε μια αδράνεια νοητική.
Όμως και εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα, η διερεύνηση της ταυτότητας
οδηγεί σε σύγκρουση ακόμη και με φίλους. Το Βυζάντιο δεν υπάρχει, εμείς
δεν έχουμε καμία σχέση με την αρχαιότητα και στο ερώτημα τί είμαστε,
ποιοι είμαστε, η απάντηση πλέον που κυριαρχεί είναι «είμαστε άνθρωποι».
Ναι, διότι σε αυτή τη συζήτηση επιστρατεύεις το παρελθόν που διαλέγεις
και τι διαλέγεις; Διαλέγεις αυτό που λέμε στα πολύ καλά ελληνικά self esteem history. Ποτέ την άλλη. Από τη στιγμή που επιλέγεις
αυτό το παρελθόν σημαίνει ότι δεν είσαι βέβαιος για το μέλλον, γιατί αν
ήσουν βέβαιος για το μέλλον δεν θα έχεις ανάγκη να λες ότι δώσαμε τα
φώτα στον κόσμο και να μην αναρωτιέσαι ποιος σου έδωσε τον ηλεκτρισμό.
Ναι και αρκετοί λένε ότι δώσαμε τα φώτα στον κόσμο και δεν
καταφέραμε κάτι άλλο γιατί μέσα στην ιστορία χαθήκαμε, υπήρξε ένα
Βυζάντιο και μια ορθοδοξία και ένας ανατολικός ασκητισμός που μας
καθήλωσε την ώρα που υπήρχε ένας διαφωτισμός και εξέλιξη.
Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιος φταίει; Θα το
πω, η εκκλησία. Αφόρισαν σχεδόν τον Βολταίρο
και όλους αυτούς, ο μόνος διαφωτιστής στην Ελλάδα ήταν ο Ρήγας Φερραίος. Όταν τον σκότωσαν και αυτόν, ε
να μην τα
λέω η εκκλησία δεν θρήνησε τον Ρήγα.
Εντάξει, αλλά υπάρχει και ένας αντίλογος για την εκκλησία. Για
παράδειγμα, εάν διασώθηκαν γραπτά της ελληνικής γραμματείας και η
γλώσσα ακόμη, διασώθηκαν μέσω της εκκλησίας.
Από ποια εκκλησία; Να τα βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Δύο μεγάλα
ψέματα διδάσκουμε, και εδώ και σε όλη τη Ευρώπη. Το πρώτο είναι ότι η
αρχαία γραμματεία σώθηκε από τους ’ραβες. Αν είναι αλήθεια αυτό. τότε
θέτω την εξής ερώτηση. Πού είναι ο αραβικός Όμηρος; Πού είναι ο
αραβικός Θουκυδίδης; Πού είναι ο αραβικός Σοφοκλής, ο Ευριπίδης κτλ; ’ρα τι κάναν οι ’ραβες; Αυτό που έκαναν οι
’ραβες, οι χριστιανοί των αραβικών χωρών, αλλά αυτό δεν έχει σημασία,
μετέφρασαν το Όργανο του Αριστοτέλη, τον Πτολεμαίο, τους γεωγράφους και
λοιπά. Και αυτό για διοικητικούς λόγους. Όπως είχαν και αυτοί μία αχανή
αυτοκρατορία, με το χαλιφάτο της Βαγδάτης κυρίως, αναγκάστηκαν να έχουν
ένα εγχειρίδιο διοικητικό και το έκαναν.
Αλλά και ο Αριστοτέλης ο αραβικός δεν είναι ο Αριστοτέλης ο τελειωτικός
με τη μορφή που τον ξέρουμε σήμερα. Και όλα αυτά σωθήκανε μέσα από τα σκριπτόρια, δηλαδή τα αντιγραφικά εργαστήρια των
μοναστηριών της Κωνσταντινούπολης. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι
αλήθεια ότι τα έσωσε η εκκλησία. Αυτή που τα έσωσε ήταν η Αυτοκρατορία
και είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος στις
αρχές του 10ου αιώνα μαζεύει όλα τα έγγραφα από τα ελληνικά κείμενα,
από τα μοναστήρια και αλλού για να κάνει την πρώτη εγκυκλοπαίδεια. Και
πράγματι καταφέρνει και κάνει την πρώτη εγκυκλοπαίδεια. Όλο το
φοιτηταριό της εποχής κάνει τις πρώτες συνόψεις, τα συντάγματα κτλ. Εάν
δεν υπήρχαν αυτοί, δεν θα είχαμε τίποτα.
’λλωστε, διατείνομαι ότι επειδή έχουμε τα fragmenta
ιστορικών και άλλα, όταν τους μάζεψε ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος
έκαναν μια εγκυκλοπαίδεια κατά θέματα, δηλαδή ήταν μια εγκυκλοπαίδεια
με 55 θέματα πάνω κάτω περί κυνηγίου, περί ιατρικής και άλλων θεμάτων
και αυτοί που την έφτιαχναν είχαν τα θέματα και επιλεκτικά ψαλίδιζαν.
Αυτό διατείνομαι, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω. Όπως και να έχει,
ακόμη και αυτά που λέμε αραβικά κείμενα είναι κατά κάποιο τρόπο
βυζαντινής προέλευσης.
Πώς σχολιάζετε το επιχείρημα ότι το
Βυζάντιο ήταν σκοταδισμός και ευθύνεται για το χαμό του ελληνικού
πολιτισμού ή ότι ο Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές;
Περισσότερα ...
|
|

Και οι μεγαλύτερες προσωπικότητες ή και ήρωες της παγκόσμιας
ιστορίας, μπορεί να έχουν τις μαύρες στιγμές στη ζωή τους, που οι
συγκυρίες ή τα πολιτικά πάθη, μπορούν να τους σπρώξουν σε πράξεις που
δεν συμβιβάζονται με το ήθος τους και τον πρότερο έντιμο βίο τους.
Ένας από αυτούς τους ήρωες, είναι και ο Ανδρέας Μιαούλης ο ένδοξος
ναύαρχος του 1821, που λόγω των πολιτικών παθών της εποχής εκείνης κι
ενώ ο αγώνας του έθνους για την ανεξαρτησία συνεχιζόταν, ανατίναξε στο
λιμάνι του Πόρου δύο νεότευκτα πλοία του Ελληνικού ναυτικού, την
φρεγάτα Ελλάς και την κορβέτα Ύδρα, ενώ απέτυχε χάρη στη αυτοθυσία
μερικών ναυτών, να πράξει το ίδιο και για άλλα δύο πλοία.
Αυτό ήταν το μεγάλο «έγκλημα» του Ανδρέα Μιαούλη, που αμαύρωσε όλη
την προηγούμενη ένδοξη ιστορία του ναυάρχου.
Ας σημειωθεί εδώ ότι, τα πλοία αυτά πάρθηκαν με τα λεγόμενα Δάνεια
της Ανεξαρτησίας που πήρε η Ελλάδα από την Αγγλία, συνολικού
ενεργητικού ύψους 2.800.000 λιρών, από τα οποία όμως κατέληξαν στα
ταμεία της Προσωρινής Διοίκησης, 531.258 λίρες μόνο (!), αφού
αφαιρέθηκαν από τους φιλέλληνες χορηγούς, τόκοι και χρεολύσια δύο
ετών, διάφορες προμήθειες και άλλες δαπάνες. Ληστεία κανονική
δηλαδή.
Ανάγκη να πούμε τώρα τι ήταν αυτό που οδήγησε τον Μιαούλη σ αυτή
την αποτρόπαιη πράξη, αφού πρώτα περιγράψουμε την κατάσταση που
επικρατούσε στην επαναστατημένη Ελλάδα, την εποχή εκείνη.
Η ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε στις
20/10/1827, συνέβαλε πάρα πολύ στην ανεξαρτησία της Ελλάδας, γιατί
έσωσε την Ελληνική Επανάσταση από το ψυχορράγημά της, αλλά δεν ήταν
όμως ο αποφασιστικός παράγων που μας χάρισε την ελευθερία. Χρειάστηκε
να μεσολαβήσουν και άλλα γεγονότα για το αίσιο τέλος του Αγώνα. Τέτοια
γεγονότα ήταν η κήρυξη του Ρωσοτουρκικού
πολέμου 1828-29 με τον οποίο απασχολήθηκαν σοβαρές στρατιωτικές δυνάμεις
του Σουλτάνου, την εποχή που στην Αττική ακόμη διεξάγονταν μάχες
Ελλήνων και Τούρκων. ’λλο τέτοιο γεγονός μεγάλης σημασίας ήταν, όταν
στις 30/8/1828 ήρθε στην Ελλάδα ο Γάλλος στρατηγός Μαιζόν
με 14.000 στρατιώτες του και ανάγκασε έτσι τον Ιμπραήμ να εγκαταλείψει
επί τέλους την Πελοπόννησο, πράγμα που αρνιόταν να κάνει μέχρι τότε. Η
ανεξαρτησία της Ελλάδας που αναγνωρίστηκε στις 3/2/1830 με το Πρωτόκολλο
του Λονδίνου, ήταν ακόμη αρκετά μακριά, όταν άρχισε να κυβερνάει ο
Καποδίστριας, ο οποίος αγαπήθηκε πολύ από τον απλό λαό, αλλά μισήθηκε
από τους προύχοντες του τόπου, κυρίως δε από τους Υδραίους, τους
Σπετσιώτες και τους Μανιάτες.
Για την Ύδρα, ο κυριότερος λόγος αυτού του μίσους ήταν η κατάργηση
του συστήματος αυτοδιοίκησης που είχε ως τότε το νησί, αλλά και η παύση
του δικαιώματος είσπραξης των προσόδων από τα υπόλοιπα νησιά του
Αιγαίου. Θέλησε έτσι ο Καποδίστριας να εξισώσει τις υποχρεώσεις και τα
δικαιώματα των πολιτών, σε όλο το κράτος, εφαρμόζοντας την ισονομία
χωρίς εξαιρέσεις.
Ένας άλλος αφανής και μη ομολογούμενος λόγος, για την
αντιπολιτευτική πολιτική γενικά των Υδραίων, ήταν η επιθυμία τους να
σταματήσουν οι προσπάθειες για την ενίσχυση του Εθνικού Ναυτικού με νέα
πλοία, γιατί έτσι θα είχαν απώλεια εσόδων από τη διακοπή ενοικίασης των
καραβιών τους από το κράτος.
’λλος πολύ σπουδαίος λόγος, ήταν η απαίτηση των Υδραίων
καραβοκύρηδων για την άμεσο και «άνευ αναβολής» καταβολή αποζημιώσεων
για τις ζημιές και απώλειες των πλοίων τους, κατά τη διάρκεια του
Αγώνα. Ο Καποδίστριας αναγνώρισε αμέσως το δίκαιο αίτημα και υποσχέθηκε
ότι μόλις θα βελτιωνόταν τα οικονομικά της χώρας, η Ύδρα θα έπαιρνε «το
μερίδιόν της καθ όσον το δίκαιον απαιτούσε».
Οι Υδραίοι όμως απαιτούσαν την καταβολή αυτών των αποζημιώσεων «εδώ και
τώρα», πράγμα που ήταν πολύ δύσκολο για τα ισχνά οικονομικά του
κράτους. Ο Κυβερνήτης κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να κάμψει τις
απαιτήσεις των Υδραίων για άμεση καταβολή των αποζημιώσεων. Πρότεινε
μάλιστα την χορήγηση εθνικών γαιών αντί αποζημιώσεων, αλλά ματαίως. Η
αντίδραση ήταν η ίδια. Στο τέλος αναγκάστηκε να ζητήσει επειγόντως από
τη Γερουσία την εξοικονόμηση 24.500 δίστηλων για το σκοπό αυτό. Οι
Υδραίοι δέχτηκαν το ποσό αλλά δεν συμφωνούσαν με τον τρόπο διάθεσής
του, που πρότεινε ο Καποδίστριας, δηλαδή να πληρωθούν πρώτα οι φτωχοί
και άνεργοι ναύτες και μετά οι ευπορούντες καραβοκύρηδες. Δυστυχώς
συνάντησε ακόμη μια φορά την πεισματική άρνηση των τελευταίων. Ο
Καποδίστριας συνέχισε όμως τις προσπάθειες συμφιλίωσης με τους Υδραίους
γιατί δεν ήθελε αυτή την αντιπαράθεση με ανθρώπους που έδωσαν τόσα
πολλά για τον απελευθερωτικό αγώνα και για το σκοπό αυτό εξέδωσε
ψήφισμα με το οποίο το κήρυξε το λιμάνι της Ύδρας ελεύθερο, πράγμα που
σήμαινε ότι απαλλασσόταν από όλους τους τελωνειακούς δασμούς. Ούτε αυτό
το μέτρο όμως έκαμψε την αδιαλλαξία των Υδραίων, οι οποίοι συνέχιζαν
τις εκτός τόπου και χρόνου απαιτήσεις τους.
Δεν ήταν όμως μόνο αυτό το πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο Καποδίστριας.
Εκατοντάδες αγωνιστές και στρατηγοί, ναύτες, πλοίαρχοι και ναύαρχοι,
απαιτούσαν κι αυτοί πληρωμή από τα άδεια ταμεία του κράτους, για τις
υπηρεσίες που πρόσφεραν. Όλοι είχαν απλωμένο το χέρι και ζητούσαν. Η
ανεργία και η φτώχια ήταν φυσικό επακόλουθο για το νεοσύστατο κράτος
που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να σταθεί στα πόδια του.
Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η αντίδραση με το κύμα των
απαιτήσεων, μεταμορφώθηκε σε σφοδρό πολιτικό πάθος, με προεξάρχοντα τον αρχηγό του Αγγλικού Κόμματος Αλέξ. Μαυροκορδάτο και τους Υδραίους Λάζαρο
Κουντουριώτη και Ανδρέα Μιαούλη. Τα πράγματα οξύνονταν από μέρα σε
μέρα. Μέσα στα αιτήματα των Υδραίων, προστέθηκε ένα καινούριο: η
σύγκληση Εθνικής Συνέλευσης. Η εφημερίδα της Υδρας
«Απόλλων» προπαγάνδιζε απροκάλυπτα για αποστασία από τη νόμιμη
κυβέρνηση και εξαπέλυε καθημερινά αμείλικτη πολεμική κατά του
Κυβερνήτη, που ήταν «ο εχθρός του λαού» και «ο τύραννος». Πέτυχαν οι
Υδραίοι με συνεχείς προσπάθειες, να προσεταιριστούν και άλλα νησιά και
περιοχές της χώρας κι έτσι άρχισε να καταφτάνει στον Καποδίστρια πλήθος
επιστολών και αναφορών από όλη την Ελλάδα, με τις οποίες κατέκριναν τον
τρόπο διοίκησης, κάκιζαν τα κυβερνητικά μέτρα, που όπως έγραφαν,
στερούσαν την ελευθερία των πολιτών, καταπατούσαν τις αρχές της δικαιοσύνης
και του συντάγματος. Τέτοιες αναφορές έφτασαν ακόμη και από την Αθήνα
που δεν είχε ακόμη απελευθερωθεί από τον Τουρκικό ζυγό!
Είναι άξιον απορίας, πώς άντεξε ο
Καποδίστριας και δεν υπέβαλε την παραίτησή του, με τις συνεχείς
αντιδράσεις που συναντούσε σε κάθε του προσπάθεια για τη συγκρότηση
ενός κράτους ικανού να ανταπεξέλθει στις ανάγκες της εποχής εκείνης, αν
μάλιστα λάβουμε υπ όψει μας τα επίσης μεγάλα προβλήματα που
αντιμετώπιζε στην Πελοπόννησο με τους Μαυρομιχαλαίους
και την ένοπλη πλέον στάση που αυτοί υποκινούσαν. ’ντεξε γιατί ήταν
άνθρωπος με ατσάλινο σθένος και γρανιτένια θέληση.
Από ένα σημείο και πέρα τα πράγματα πήραν ανεξέλεγκτη τροπή. Το αντικαποδιστριακό κλίμα είχε εξαπλωθεί επικίνδυνα,
η αντιπαράθεση ήταν πλήρης και όδευε ταχύτατα στην τραγική κατάληξη.
Στις 14/7/1831 με τη σχεδίαση και προτροπή του Μαυροκορδάτου, ο
Μιαούλης κατέλαβε αιφνιδιαστικά μέρος του εθνικού στόλου στον Πόρο και
το μικρό φρούριο του νησιού. Επρόκειτο πλέον για καθαρή ανταρσία. Η
ακαταλόγιστη αυτή ενέργεια των Υδραίων , κατέπληξε και εξόργισε τον
Καποδίστρια, ο οποίος έστειλε αμέσως ένα τάγμα στρατού και μια ίλη
ιππικού, στην απέναντι του Πόρου ακτή, με την εντολή να καταλάβουν το
μικρό Φρούριο. Παράλληλα, ζήτησε από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις να
βοηθήσουν, αποκλείοντας με τον στόλο της η κάθε μία, το λιμάνι του
Πόρου, αλλά δυστυχώς μόνο η Ρωσία ανταποκρίθηκε σ αυτό.
Το επόμενο δεκαπενθήμερο καθώς ο αποκλεισμός του λιμανιού του Πόρου
συνεχιζόταν, συνέβησαν διάφορα γεγονότα, μικροσυμπλοκές, δηλώσεις και
αντιδηλώσεις των πρωταγωνιστών, παρεξηγήσεις, παρανοήσεις, πείσματα
εκατέρωθεν, βιαστικές ενέργειες και προπαντός πλήρης αδιαλλαξία, που
μεγάλωνε την ένταση κάθε μέρα και πιο πολύ.
Έτσι έφτασε το πρωινό της 1ης Αυγούστου 1831. Ο Μιαούλης είχε
προειδοποιήσει ότι θα ανατίναζε τα καράβια, αν αντιλαμβανόταν κάποια
ύποπτη κίνηση αιφνιδιασμού και για το σκοπό αυτό είχε διατάξει να
τοποθετήσουν φυτίλια στις πυριτιδαποθήκες της φρεγάτας «Ελλάς», στις
κορβέτες «Ύδρα» και Εμμανουήλ» και στο ατμοκίνητο «Καρτερία». Κατά τις
9.30 το πρωί ο Μιαούλης παρατήρησε κάτι ύποπτες κινήσεις ενός Ρωσικού
πλοίου και νομίζοντας ότι πρόκειται για επίθεση εναντίον του, διέταξε
να ανάψουν τα προετοιμασμένα φυτίλια. Μια τρομακτική έκρηξη συγκλόνισε
όλη την περιοχή. Η μεγαλοπρεπής φρεγάτα «Ελλάς» και η κορβέτα «Ύδρα»,
που ήταν τα λαμπρότερα και πολυτιμότερα πλοία του εθνικού στόλου,
βυθίστηκαν μέσα σε ένα πανδαιμόνιο κρότων και καπνού. Ο Μιαούλης και οι
άνδρες του μόλις πρόλαβαν να πηδήξουν σε μια βάρκα και να φτάσουν στην
Ύδρα. Τα δύο άλλα πλοία που ήταν κι αυτά έτοιμα να ανατιναχτούν,
ευτυχώς σώθηκαν την τελευταία στιγμή, χάρη στην αυτοθυσία δύο ναυτών.
Περισσότερα ...
|
|
       
|
|
|
|